این خانه دور است...بخش دوم.......[داود فرامرزی]
سه شنبه, 15 آذر 1390
  از سید و جوکهایش که فارغ می شوم توجهم به پیرمردی که زیر درختی کهنسال با طمانینه و آرامشی دور از انتظار نشسته است جلب می شود سلام میکنم با خوشرویی جواب میدهد و مشخص می شود که با دقت صحبت مرا با دوستانش گوش کرده است. بدون اینکه سوالی پرسیده باشم عنان سخن را در دست می گیرد و میگوید:65 ساله هستم و بچه ازندریان. شغلم کشاورزی بود و با کسی که واقعا دوستش داشتم ازدواج کردم ،متاسفانه بچه دار نشدیم ولی هر دوی ما با این مساله کنار آمدیم و زندگیمان را با اشتیاق ادامه میدادیم تا اینکه یکسال و نیم پیش همسرم فوت کرد-این را که میگوید الماسی درخشان را با زیرکی از گوشه چشمش پاک می کند ولی فوری خودش را جمع و جور می کند: پس از او دو سه ماهی بیشتر طاقت نیاوردم و با تقاضای خودم آمدم اینجا. از او درباره مشکلات احتمالی و آرزوهایش می پرسم جواب می دهد با شرایط اینجا کنار آمده است و در کل راضی است و هیچ آرزویی ندارد!جمله آخری را که گفت دلم هری ریخت پایین... ادامه مطلب...

این خانه دور است (بخش اول) ......... [داود فرامرزی]
چهارشنبه, 21 مهر 1389
سراسر امروز را در این مساله اندیشه کردم  که چرا در استان همدان فقط شهرستان ملایر خانه سالمندان دارد؟ از ابتدای هفته تصمیم داشتم به مناسبت روز اسکان سالمندان مطلبی در رابطه با این گنجینه های تجربه و معرفت  بنویسم ولی قلم یاریم نمی کرد. در نهایت تصمیم میگیرم تا از نزدیک با درد کشیده ترین و صبورترین انسانهای ملایری ملاقاتی داشته باشم و جواب سوالم را بگیرم و کجا بهتر از تنها خانه سالمندان استان در ملایر . در ابتدای مسیری که از ملایر آغاز میشود و نقطه پایانش آسایشگاه سالمندان امام علی (ع )ملایر است پرنده خیالم پر میکشد به سمت تصویر مبهم و گرفته ای که همیشه در ذهنم از خانه سالمندان تصور کرده ام و در این افکارم که از دور تابلوی سالمندان امام علی کنار جاده قد کشیده و جوان، خودنمایی می کند.فرعی ورودی به محل آسایشگاه کوچه باغی باریک است که از درون تاکستانهای انگور عبور میکند و می بینی که پاییز، پادشاه فصلها چه غوغایی کرده و بی... ادامه مطلب...