موجیم که آسودگی ما عدم ماست . . . (برای پاسداران سرافراز اسلام و ولایت)
پنجشنبه, 31 فروردین 1391
مجتبی راه وار: هنوز خبری از موشک و خمپاره و بمب شیمیایی نبود و اگر صدایی از تیر و تفنگ بر می خواست جنجال آفرینی عده ای اندک بود که می خواستند آب را گل آلود کنند و ماهی بگیرند. در آغازین سال های پس از پیروزی، بودند بازماندگان عهد قدیم که شب ها چماق می کشیدند و اوباش گری می کردند و به بهانه ای کوچک بلوایی بزرگ می ساختند یا دسته دیگر، آنان که پیش از رانده شدن، انقلاب را فرصتی می دانستند مگر از قبل آن قبایی بر قامت خود بدوزند و وقتی به جای ترمه، نمدنصیب شدند و دیدند کلاهی حتی برای طلب دنیای شان نمی توانند ببافند، دنبال خیال خام مقابله رفتند و ماشه حذف فیزیکی را بر روی جمعی از بزرگان انقلاب چکاندند. روزهای پس از پیروزی بود و خیال آرام مردم و جوانان انقلابی پرشور بوی ناامنی می شنید که مبادا نتیجه مبارزاتشان و خون هایی که به بهای صیانت از اعتقاد و ایمان فدا شده بود پامال توطئه های داخلی شود. جماعت جوانی که خالصانه دست ها را بالا... ادامه مطلب...

یک فنجان چای با سراینده دیوان انتظار: فراتر از مرزهای باور
یکشنبه, 27 فروردین 1391
مجتبی راه وار، داود فرامرزی: با وجود مشکل جسمی هم می‌توان خوب و زیبا زندگی کرد. جلیل جمشیدی نمونه بارز این امر است. مردی که با وجود تمام مشکلات هنوز هم به زندگی لبخند می‌زند. جانباز ارتش جمهوری اسلامی ایران سالیان سال است که با مشکل معلولیت قسمت عمده‌ای از بدنش دست و پنجه نرم می‌کند اما روحیه مثال‌زدنی‌اش حیرت‌زده‌مان کرد. امید به زندگی، تلاش و صبری تحسین‌برانگیز در او موج می‌زد. پای صحبت او در صفحه یک فنجان چای نشستیم تا شاید کمی بیشتر به زندگی‌مان فکر کنیم.   لطفاً بیوگرافی مختصری از خود بفرمایید؟ جلیل جمشیدی هستم و در سال 1334 در روستای می‌آباد متولد شدم. دوران ابتدایی را در روستا گذراندم و دیپلم را در رشته طبیعی در شهرستان ملایر گرفتم و پس از آن وارد بازار کار آزاد ( بنایی و معماری) شدم تا این‌که به دوران خدمت سربازی رسیدم و سپس به خدمت نظام در آمدم.   در چه سالی و در کدام قسمت ارتش خدمت می‌کردید ؟ اوایل انقلاب... ادامه مطلب...